Co ostatnio wzbudziło we mnie chęć do notki? Luksus, poruszony w notce u Ani (https://maran-89.blogspot.com/2026/11/luks.html ). Oczywiście załączyła mi się, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, potrzeba ....filozofowania. Jakie myśli pojawiły się w związku z luksusem i osobistymi potrzebami indywidualnych osób, przedstawiam poniżej:
I - każdy ma to na co zasługuje- na danym etapie swojego życia
Problem tkwi w akceptacji tego co jest w danym momencie. Brak akceptacji chwili obecnej czyni ją męczącą i uciążliwą dla naszego ego.
Patrząc na otoczenie, nieświadomie porównujemy się do innych, a to sprawia że albo dołujemy się własną niemożnością, albo olewamy temat, albo nas coś buduje i rośniemy we własnych oczach.
II - możliwość realizacji i zaspokajania własnych potrzeb, w tym tzw. luksusowych, jest dokładnie taka jaka ma być zgodnie z naszym osobistym Przeznaczeniem tj. ścieżką którą podążamy, o której nasze ego nie ma zielonego pojęcia, a jedynie może miec jakieś symboliczne przesłanki/ przeczucia. Ignorowanie wskazówek od życia wskutek ,,zaburzeń,, tj. róznych form przerostu ego prowadzi do ,,upadku,,.. Ten upadek to odbieranie życia i tego co się w nim pojawia jako coś męczącego/ upierdliwego/ poniżej naszej godności itp.itd.
III - pojęcie luksusu jest równie subiektywne jak pojęcie biedy. Jedno może być drugim, gdy przechodzi przez pryzmat naszego ego-umysłu . .Ten sam luksus może nie być luksusem /być luksusem - bo to co dokonuje oceny czegoś/ kogoś w naszym ego-umyśle to osobiste priorytety i kryteria wartości. A te dwa wskaźniki budowane są w oparciu o wiedzę i indywidualne doświadczenia ,nabyte schematy i okoliczności życiowe, łącznie ze stanem naszego ciała. Wszystko ma wpływ na nasze decyzje i oceny w danym momencie.
Jak to się ma do budowania własnej strefy komfortu, szeroko pojętej?
Gdy zajdzie w nas potrzebna zmiana- pojawiają sie okoliczności sprzyjające dokonaniu jakiś zmian w naszej osobistej strefie komfortu.
Gdy nie zajdzie w nas niezbędna zmiana, nasze przerośnięte ego może się posrać z wysiłku, a i tak nic nie wskóra. Jedyne co - to narazi nas na nieprzyjemności, które oczywiście zgodnie z ,, zaburzeniem,, zwalimy na otoczenie, tj. Życie i jego składowe. A Ono sobie płynie jak Heraklit zauważył ,, panta rhei,, , a nasze ego musi wrócić do swojego ,,korytka,, z opuszczonym nosem na kwintę ....by nauczyć się akceptacji tego co Jest, zgodnie z aktualnym poziomem naszej Jaźni( = Ducha).
Tak wynika z doświadczeń Babci :-) , jakby nie było....subiektywnych.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz