I chociaż miał być kolejny post o polityce, to w ramach koniecznego przerywnika, ze względu na przeczytaną notkę o smutku u Frau Be, babcia uznała , że polityka może poczekać, bo priorytety mam ustawione na człowieka.
Wymądrzę sie po swojemu, jak na babcię przystało, nie tylko do smutasów, żałobników i usychających z tęsknoty wszelkiej maści, ale tak w ogóle.
Mam takie spostrzeżenie, dotyczące osób będacych w permanentnie , jak powyżej opisano, stanie ducha : poczucie ,, zadowolenia z życia,, tj. radość, szczęście itp. wiele osób wiąże ze światem zewnętrznym tj.np. z konkretną osobą u boku/ osiągnięciami i sukcesami/ stanem konta i majątku/ spełnieniem marzeń / stanem zdrowia i możliwościami które w ślad za tym pojawiają się w naszym życiu. A ponieważ......
Świat zewnętrzny oferuje TYLKO TO co jest przemijające, to gdy człowiek jest tam zakotwiczony ,,mentalnie tj. duchowo,, - będzie w stanie ciągłej rozpaczy/smutku/ z powodu tej właśnie NIETRWAŁOŚCI , do której jest przyczepiony, pozostajac w nieświadomości co do tzw. pierwotnej przyczyny swojego stanu.
Taka osoba, będzie też w świecie zewnętrznym szukała potwierdzenia swojego stanu przygnębienia w sprzyjających temu ,,uziemieniu,, okolicznościach/doswiadczeniach /emocjach. Stąd bierze się taki a nie inny stan Ducha, rozproszonego =skupionego na małostkach tego świata . Taki przekaz - pozostawiam do przemyślenia.
Zwrócenie się ku sobie , do wewnątrz - poza doznania płynące ze świata zewnętrznego , z którymi do tej pory wiązaliśmy własne istnienie i sens życia - jest drogą do uzyskania spokoju płynącego z połączenia z czymś trwałym, większym, tym co zawsze pozostaje bo JEST po rozpadzie świata materialnego i naszego cielesnego pojazdu.
Zakotwiczenie się w TYM czego nie można doświadczyć zmysłami to nie lada sztuka....Potwierdzeniem jest jedynie osiągnięty spokój ducha. Jeszcze za życia...
A o sztuce zarządzania czyli polityce, będzie w następnej notce.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz